11-09-04

Quo usque tandem abutere, Laartje, patientia nostra?*

Dat is iets wat een aantal onder jullie zich misschien hebben afgevraagd de voorbije maand. Want inderdaad, zolang is het al geleden dat ik nog iets gepost heb.
Niet dat er niets te zeggen viel, of dat ik geen gedachten had die in mijn hoofdje rondtolden. Getuige daarvan msn-nicks als "Wat een Warboel" en "Wreed Vreemd".
Het was gewoon allemaal een beetje veel soms, en een heuse Warboel. Vooral dat.

Verveeld heb ik me niet, althans niet echt, en dat is te zien aan mijn agenda. Elk weekend stond en staat er wel iets genoteerd. 2 Min19-activiteiten, waarvan eentje wegens overweldigend succes is uitgemond in forummeeting op Maanrock, de kampevaluatie in Oudenaarde, die beestig gezellig was, ik had zoveel spijt dat ik niet zelf kan rijden en zo langer had kunnen blijven!
Het weekend daarna was er de Lights and Colorsfuif van EV, waar ik vooral veel gewerkt heb, zondagnamiddag gevolgd door de startvergadering van het KaderWeekend 2004.
Vorige zaterdag is EV gaan brunchen op Sint Anneke, Mattijs had z'n commentaar weer klaar, uiteraard, en zondag was het stuurgroep.

Bovendien heb ik een nieuwe hobby (her)ontdekt! De momenten die ik vrij heb vul ik tegenwoordig grotendeels op met breien. Jawel, breien.
Ik heb het lang geleden geleerd in de lagere school, en toen was ik verschrikkelijk onhandig in die dingen. Niet dat dat zoveel veranderd is, maar het lukt me toch al beter (en sneller) dan toen.
Ik ben deze week halverwege mijn tweede beenwarmer gestopt om te experimenteren met mutsen voor Lorre z'n verjaardag, en als die beenwarmers af zijn volgt er eerst nog een schoudertas, en daarna begin ik aan de Harry Pottersjaal voor Colin. Daar zal ik m'n werk wel mee hebben, zo'n beest is om en bij de 2m lang :o
En ergens tussendoor moet ik ook nog die knoopmuts voor Robbie maken. Ik voel me een beetje een kleermaker met hopen bestellingen. Maar ik vind het best leuk :)
Mensen die al jaren zitten te wachten op een gebreide muts of sjaal, let me know, ik wil er gerust eentje breien, zolang je me de wol maar bezorgt. Mijn portemonnee is immers niet bodemloos, en wol kost centjes!

Tjah, ik kan er niet blijven omheen draaien, veronderstel ik. De Warboel in mijn hoofd. Ik weet niet juist wat 'm veroorzaakt heeft. Een boel factoren op een hoopje, zoals meestal, denk ik.
Om ze even proberen op een rijtje te zetten;
-Carmelien die iets gezegd heeft, wat ik liever niet openbaar maak, om allerlei redenen
-Carmelien die weer op zo'n guitige manier kijkt dat ik er onnozel van word, in alle betekenissen die je dat woord maar kan geven.
-Een gevoel dat me overviel, op de EV-fuif
-Dingen die gebeurd en gezegd zijn tss mij en een bepaald persoon
-...
En ongetwijfeld nog een hoop dingen waar ik de vinger niet kan opleggen. Ach, intussen is de Warboel stukje bij beetje ontward aan't geraken, hoewel ik niet helemaal zeker ben of dat wel echt zo is. Ik bedoel, het is niet meer zo'n gigantische warboel in mijn hoofd, maar ik twijfel een beetje of ik'm wel op de goeie manier te lijf aan't gaan ben.
Daarmee bedoel ik dat er verschillende manieren zijn. Ofwel ontwar je de knopen, en orden je de gegevens, klasseer je de gedachten, ofwel duw je alles in een hoekje, of in een kast, zo je wil, en kijk je er niet meer naar. Als je't klasseert kan je wel eens pijnlijke dingen tegenkomen, als je alles in een kast duwt loop je dan weer het risico dat er totaal onverwacht iets uitvalt, of dat blijkt dat er teveel inzit en de deur eruit valt.
Daar ben ik een beetje bang voor, dat zal blijken dat ik alles in de kast aan't stoppen ben. Ik vrees van wel, eigenlijk. Maar goed, we zien wel. Ik ben er eerder in geslaagd de uit de kast gevallen rommel op te ruimen en desgevallend weg te gooien of te klasseren, dus als moest blijken dat het nog eens moet, dan moet het maar.
In elk geval weet ik nu wel zeker dat er mensen genoeg zijn die voor me klaar staan als ik het hen vraag. Vroeger had ik die niet, of wist ik niet dat ik ze had, maar nu twijfel ik daar niet aan.

Nee, da's gelogen, ik twijfel er wel aan, in die zin dat ik nog steeds een beetje schrik als blijkt dat mensen me écht graag mogen, dat ze mij als vriendin beschouwen. Maar ik werk eraan. Ik probeer hen te vertrouwen, probeer hen te laten zien dat ze voor mij belangrijk zijn, en toch niet te afhankelijk te worden, of hen niet te laten denken dat ik te aanhankelijk, te opdringerig ben. In mijn ogen een fragiel evenwicht, om zelf te vinden toch zeker. Maar ik probeer het te vinden, ik doe echt mijn uiterste best.
Ik bedenk net dat dit voor een aantal mensen in mijn omgeving waarschijnlijk heel erg vreemd klinkt. Ik, Laartje, met de grote bek, die zo onzeker is. In maskers dragen ben ik in elk geval zeer bedreven geraakt. Nu nog wat meer werken aan m'n zelfvertrouwen, leren geloven dat mensen die ik tof vind, die leuk zijn, waar ik graag mee optrek omdat ik ermee kan praten, op alle mogelijke manieren, mij ook tof vinden. Dat zij ook graag met mij optrekken, en dat niet alleen doen omdat ze zich daartoe verplicht voelen.

Brrrrr! genoeg zelfontleding voor nu, zo midden in de nacht. De tijd vliegt trouwens, ik ben intussen al bijna een uur aan het typen aan deze post.
Ook nog even melden dat het me ontzettend veel plezier doet dat ik, op een enkele uitzondering na, alleen nog maar goed nieuws heb gehoord van het tweede zit-front. Fijn zo! Nu Koentje nog die hetzelfde vertelt, en ik ben helemaal gelukkig :) Ik zou'm zo missen in de klas!

Over een week zit de eerste dag van mijn reisje, ons reisje, er al op! Ik kijk er naar uit! Het zal me goed doen om er een kleine week tussenuit te zijn, denk ik. Al schiet me net te binnen dat ik dat vorig jaar ook schreef, toen ik naar Kreta vertrok. Weglopen van de dingen helpt niet, maar eventjes rust kan wel goed doen, da's mijn motto voor dit jaar.
Dat het leuk wordt, daar twijfel ik niet aan, 5 dagen kamperen met 3 nichten, kan alleen maar leuk zijn! Tim, Julien en Bart (1 van die mensen waarvan ik nog niet zo lang, en ook nog niet helemaal, geloof dat ik'm tot m'n vrienden kan rekenen) worden ongetwijfeld fijn gezelschap.

Hier laat ik het voorlopig maar bij. Hasta la nexta!

*Een kleine aanpassing van de eerste zin van de eerste Catilinarische redevoering van Cicero. Vrij vertaald: hoe lang ga je ons geduld nog op de proef stellen, Laartje? (in de originele versie Catilina ipv Laartje, uiteraard.) Het is 1 van mijn favoriete quotes uit 6 jaar Latijn :)

01:22 Gepost door Lien | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

. Nice to hear from you. Helaas te laat (vroeg?) om iets zinnigs hier te zeggen... Sweet dreams!

Gepost door: Twinkeltje | 11-09-04

De commentaren zijn gesloten.