18-05-04

Het heeft me tijd gekost om hier zo stoer te staan

Met dank aan Bart de Pauw voor de titel.

Vorige week vertelde ik dat ik waarschijnlijk mijn ex zou terugzien. Wel, ze was er.
Ik was nerveus en net toen ik opgelucht dacht dat ze wel niet meer zou komen, stond ze daar. De oorzaak van veel verdriet en vertwijfeling stond na 4 jaar weer voor mijn neus. Helemaal geen reden om nerveus te zijn, zo bleek. Ik voelde niets, absoluut niets. Behalve die nervositeit dan, maar niets dat ook maar in de buurt kwam van een honderdste van wat ik toen voor haar voelde.
Ik weet niet goed wat het beste woord is voor haar gedrag die avond; hypocrisie of arrogantie. Het zou van wel heel weinig respect getuigen mocht ik hier neerpennen waarom ik aan die 2 woorden denk, maar geloof me, ik heb er mijn redenen voor.
Qua manier van doen leek ze voor geen meter nog op de Lot die ze vroeger was, of die ik kende.
Misschien ligt het aan mij, misschien heb ik haar te lang verveeld met mijn spijt, met mijn verdriet. Ik had het uitgemaakt, en misschien had ik daarom niet het recht om me slecht te voelen over dat einde, had ik niet het recht om haar naam met betraande ogen in mijn arm te schrijven. Maar als ik dát recht wel had, mocht ik er haar misschien niet mee lastig vallen.
In ieder geval, nu is het tijd voor haar om in te zien dat die periode voorbij is. Het heeft me tijd gekost, veel tijd - misschien te veel - om er overheen te geraken, maar nu is dat het geval.
En na 4 jaar heb ik eindelijk kunnen doen wat ik al die tijd niet kon, of niet durfde. Het hoofdstuk Charlotte is afgesloten, en voorgoed.

Ach ja, exen, they've got this strange effect on me...

Daarstraks realiseerde ik me, tijdens een gesprek met Carmelien, dat het al twee jaar geleden is dat ik nog eens echt verliefd was. Plotseling bedacht ik dat ik Na Sueann een muur rond me heb opgetrokken met ramen en deuren op een kiertje, waar enkel nog vriendschap door naar binnen kan. En dan nog, soms benauwt zelfs dat me, en gooi ik vensters en deuren met een knal terug dicht.
Misschien wordt het tijd dat ik die muur beetje bij beetje begin af te breken, hem lager maak, en de openingen voor deuren en ramen groter maak. Bizar dat je die muur zo snel en makkelijk kan optrekken, maar dat het afbreken zo traag en moeizaam gaat.

Misschien... Veel te veel misschien vandaag. Not good at all!


Gisteren geschreven voor ik ging slapen, als'k het typte hield ik mijn ouders wakker :)Mijn excuses voor het melige en dramatische :)

10:48 Gepost door Lien | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

:o) Hier ff een cliché op tafel smijten dat ik ironisch genoeg 30 min geleden nog tegen iemand gezegd heb: Het verleden maakt je tot wat je bent. Maar je moet het ook kunnen loslaten.

Het leven gaat door
Je begint weer van voor
Er ligt vast wel iets moois in 't verschiet

Promise...

Gepost door: Snoes | 18-05-04

muren je hebt gelijk. zo snel opgetrokken, zo moeilijk af te breken...
maar toch, na al dat breekwerk blijkt het toch de moeite waard te zijn!
veel moed!

Gepost door: Twinkeltje | 25-05-04

De commentaren zijn gesloten.